C’est ma vie!

‘Voor ons zit de harde kern’. ‘Schrik niet’.

Effectief. Ik schrok me een verrekking toen Adamo opkwam.

Een energie, een ontlading vloog over de rijen heen richting die lieve man. Terwijl hij parels van zijn repertoire over ons uitstrooide, keek ik mijn ogen uit.

Tot in de nok zaten ze. Van alle slag en soort. Hevige, discrete, zingende, neuriënde, zwaaiende… Meerdere geschenken en boeketten werden vooraan steevast beloond met een handkus en een attente ‘Merci’.

De beste fan zat naast me en mocht ik vergezellen tijdens haar 91e concert van Adamo. Van toen het nog aan het beginnen was tot en met vandaag en morgen, de dag waarop hij nog steeds zoveel mensen beroert met ‘La nuit’, ‘Quand les roses’, ‘Les filles du bord du mer’, ‘Inch’Allah’, ‘Tombe la neige’…

Zodra het laatste bisnummer het einde kende, viel mijn mond pas helemaal open. Verschillende mensen stoven de zaal uit naar de zij-uitgang waar de ster een tweetal uur later zou buitenkomen.

Waarom geeft een mens in godsnaam bloemen als ze beter weten dan wie ook, dat hij minstens tien boeketten zal krijgen? Waarom gaan mensen allerlei tactieken bedenken om hem buiten nog eens te zien? Maar vooral, waarom maak ik mij daar zorgen over? We zongen het al uit volle borst tijdens het openingslied: C’est ma vie!!! 

 

Merci Adamo en Claudine voor deze prachtige en toch ook wel intrigerende avond!

 

Een van mijn favourieten: En blue jeans et blouson d’cuir

  2 reacties op “C’est ma vie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *